30 jaar lesgeven in 30 lessen: les 18 What is most personal is most general.

Ik heb de ervaring dat als ik soms even afstap van formele onderwijs doelen en ik deelnemers/studenten iets vertel over mijn persoonlijke ervaringen of drijfveren dat ze zich hier heel erg in herkennen. Dat ze aan en open gaan terwijl ik denk dat dit geen onderwijs is. Dat dit echt iets van mij is wat anderen niet begrijpen of niks aan hebben.

Tot ik Carl Rogers zijn uitspraak tegenkwam: “Wat het meest persoonlijk is, is ook het meest algemeen”. Een prachtige uitspraak van de grondlegger cliëntgerichte therapie Carl Rogers.

Hij zegt het zo mooi:
“Somewhere here I want to bring in a learning which has been most rewarding, because it makes me feel so deeply akin to others. I can word it this way. What is most personal is most general.”

Dit zegt Rogers ook en ik geniet er van: “Er zijn ogenblikken geweest, sprekend tot studenten of leden van de staf, of schrijvend aan artikelen, dat ik me dermate persoonlijk uitdrukte, dat ik het gevoel had uiting te geven aan een houding die waarschijnlijk niemand anders begrijpen kon, omdat die zo uniek was voor mij…..maar in al die gevallen heb ik bijna onveranderlijk geconstateerd, dat het gevoel dat mij het meest persoonlijk, het meest eigen en dus het minst toegankelijk voor anderen scheen, een uiting bleek die bij vele anderen een weerklank opriep.

Dat heeft mij tot de overtuiging gebracht dat wat het meest persoonlijke en eigene in ieder van ons is, waarschijnlijk ook juist dát element is, dat, als het wordt medegedeeld of geuit, anderen het meest zal aanspreken.”.

Tot slot, ik zeg hier niet dat onderwijs of therapie altijd ook zelfonthulling gaat. Tuurlijk niet. En dat je ook best even kan kijken welk persoonlijk verhaal wel of niet bijdraagt aan het leren of ontwikkelen van de deelnemer. Maar af en toe delen wat er in jezelf omgaat – inclusief je twijfels – ervaar ik als verrijkend voor beide kanten. Jij?